>İSTANBUL’DA BİR HALİÇ…

Haliç’te bir durak;
Durakta yorgun yürek,
Sevilen gönülden ırak.
Saat 5 servisi
Birazdan duraktan alacak.
Şimdilik tek derdi;
Memleketteki sevgili,
Ve de fabrikaya dek uyumak.

Haliç’te bir iskele;
Susmak bilmez bir çocuk,
Uykusuz anne.
Saçlar şöyle bir taranmış,
Gözler yorgun ve umutsuz.
Bugüne dek zor dayanmış,
Bu kez dönmeyecek eve.

Haliç’te bir bahçe;
Gülümseyen bir çift mavi göz
Yirmisindeki kız alımlı,
Sımsıkı sarılmış delikanlı.
Konuşulanlar konuşulmuş,
Yemin billah verilmiş sözler.
Nişan neyse de ,
Nikah askerlik sonrasını bekler.

Haliç’te bir sandal;
Nasırlı bir çift el,
Güneş yanığı pazulu kollar.
Gece yarısından bu yana
Nöbette uyuklar.
Kafada binbir sorular:
Bu mevsimin nasibini
Çıkarır mı , çıkarmaz mı bu sandal?

Haliç’te bir gemi;
Geminin yan güvertesinde Mehmet.
Mehmet’in dünyası
İki çocuğu bir de karısı,
Hafta sonu Haliç kıyısı.
Geceleri uykusunu kaçıran
Aldığı düşük ücret.
İstanbul’un yabancısı, Mehmet.

13.09.2008 İstanbul
24.08.2015 İstanbul

About Çetin Bayramoğlu

Şairim , insanım.
Bu yazı İstanbul şiirleri içinde yayınlandı ve olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s