Kendimden Utandım

f252

Ben özümden ve bizden utandım.
İnsanlara zulmeden olacağıma
Ellerim dolu dünyanın karanlığıyla
Keşke zulmü yaşayan olsaydım.

Ay ışığında hasretim sevdaya
Sazlıktaki sazlar düşüncelerden daha dik
Daha zalim ,insansız ve insafsız dünya
Silahlar aşklardan daha gerçek

Kimse çıkmıyor gezintiye ay ışığında
Karanlık günün ortasında seslendim
Gözlerde ışık yok, bulutlu vicdanlar da
Barışı yaşatan,koruyan olsaydım keşke

Zaman, bizim eylemimizdir, aşkımızdır
Bulutlu günün ortasından sana seslendim.
Tanrısız bahçede ağlayıp sızlayacağıma
Yalnızlık vadisinde kendimden utandım

09.08.2014 İstanbul

About Çetin Bayramoğlu

Şairim , insanım.
Bu yazı Felsefi şiirler içinde yayınlandı ve olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

One Response to Kendimden Utandım

  1. Anonim dedi ki:

    çok beğendim

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s